ลุงเผละ วิ่งสู้ฟัด

2/12/48

 

        สวัสดีครับ เหอๆๆ ตื่นมาแบบง่วงจัด เพราะว่าเมื่อวาน วิ่ง วิ่งจริงๆ ทั้งขับรถ และวิ่ง 200 เมตร 4 เที่ยว เดี๋ยวมาเล่าให้ฟังล่ะกัน

เอาล่ะครับ เข้าเรื่องประจำวันกันก่อน อิอิ เมื่อวานทำอะไรบ้าง ที่จริงก็ไม่มีอะไรมากเท่าไร เข้ามาโรงงาน นั่งทำนู้นนี้ เซ้ท IP เครื่อง printer ใหม่ แล้วก็ นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ แล้วก็ความก็มา เมื่อโทรศัพท์มา เหอๆๆ บอกว่าของมาส่งถึงดอนเมือง ต้องรีบไปเอามาแพ็ค เพราะว่าของจะออกวันศุกร์ เอาล่ะครับ เก็บของรีบออก แต่มีเซลส์มาจากบริษัทขายน้ำยาฉีดทำความสะอาดผ้า เหอๆๆ มาคุยนานมาก

กว่าจะได้ออกจากโรงงานนู้น 10 โมง 45  ต้องถึงดอนเมืองก่อน เที่ยง ชิบเลย ชิบเลยครับ รถติดมาก ไม่รู้จะมุดไปทางไหนดี ก็ไปตามทางที่คิดว่าดี พอโล่งปุ๊บก็เหยียบครับ เหยียบเท่าที่จะเหยียบได้ ขึ้นTollway ก็เหยียบ พึ่งมารู้ว่ามีตำรวจจับอยู่ด้วย แต่พอดีไม่โดน เอิ้กกกกกกกกกก โชคดีไป ถึงดอนเมืองเกือบเที่ยง หาที่จอดรถไม่ได้ หาได้ปุ๊บ ไกลมากๆ วิ่ง 200 เมตร มาที่คลัง UPS แล้วดันลืมบัตรประชาชน วิ่งกลับไปอีก แล้วก็วิ่งมาจ่ายเงิน แล้วก็วิ่งกลับไปเอารถ ขับมารับของ แล้วก็ เหยียบกลับโรงงาน เหอๆๆๆ ขับไปง่วงไป ร้อน เหนื่อย

ถึงโรงงาน บ่ายโมง ขนของขึ้นโรงงาน แล้วก็มานั่งกินแซนด์วิช พักเหนื่อย เคลียร์เงิน แล้วก็ ไม่มีอะไรมาก จากนั้น บ่าย 3 ออกไปดูบ้าน เรียกผู้รับเหมามาดูงาน ทำงานชุ่ยมาก ให้แก้ เดี๋ยวจะมาเช็คใหม่ ผู้รับเหมารับปากแล้ว เดี๋ยวดูกัน แล้วก็ไปดูไฟ แล้วก็กลับบ้าน กินข้าว ดูทีวี จะหลับๆ อยู่แล้ว ละครเรื่องใหม่มา แทงกับ นุ่นแสดง ก็เลยดูซะเลย โอ้วววววววววว น้องนุ่น น้องนุ่น ดากานดา ฮาๆๆๆๆๆ ดูเสร็จ อาบน้ำ งีบเลย หลับยาวววววววว ถึงเช้า จบแล้ววววว

อ้า มาคุยกันหน่อย ไหนๆ ผ่านวันเกิดไปแล้ว เรื่องวันเกิด ตั้งแต่ผมจำได้ ผมคิดว่า ผมไม่เคยเลี้ยงวันเกิดเลย จะมีก็ตอนไปอยู่เมกา ที่มีไปกินข้าวกันข้างนอก นอกจากนั้นที่เมืองไทย ก็คือไม่มีเลย อันนี้ก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน ที่จริงก็แล้วแต่คนล่ะครับว่าให้ความสำคัญกับมันมากแค่ไหน ที่จริง มันก็ไม่ได้สำคัญอะไรมากกับผมเท่าไร แต่ก็ไม่ได้ไม่มีความสำคัญเลย เพียงแต่ว่า ผมไม่อยากให้ความสำคัญมากมายว่าต้องมีคนมาอวยพร มาให้ของขวัญ ให้เค้กอะไร เพราะว่า ถ้าคิดว่าจะได้ แล้วไม่ได้ มันจะผิดหวัง แล้วอีกอย่าง ผมเป็นคนไม่ค่อยใส่ใจอะไรมาก วันเกิดเพื่อนหลายต่อหลายคน ผมก็ลืม ถึงจะเป็นเพื่อนสนิท ผมก็ลืมไปเลย แล้วก็เป็นค่อนข้างบ่อยมาก ที่จริง เป็นตลอด แล้วผมก็ไม่เคยจดวันเกิดใครไว้เลย เอาเป็นว่า จำได้คือจำได้ จำไม่ได้คือจำไมได้ ช่วยอะไรไม่ได้ ผมคิดอย่างงี้มาตลอด อืมมม อาจจะเป็นความคิดของคนที่ไม่ค่อยที่จะแคร์อะไรมากมาย หรือว่าอาจจะเป็นเพราะผมเป็นพวก anti-social หน่อยๆ ด้วย ก็เลยออกมาเป็นแบบนี้ เพราะฉะนั้น วันเกิดเพื่อน หรือวันเกิดผม จะเลี้ยงก็ได้ ไม่เลี้ยงก็ไม่แคร์ ไม่เปลืองเงินดี เหอๆๆๆ ไม่มีอะไรมากมาย ไปล่ะครับ ทำงานๆๆๆ สวัสดีครับ

 

ข้าน้อยขอคารวะแบบสัปหงก

hAtOsUng พาเพลินของแท้ แน่นอน
2 ธ.ค. 2548 เวลา 08:10 น.

ฟัด ๆ
000315
2 ธ.ค. 2548 เวลา 08:58 น.
ผู้รับเหมา??


ไม่เห็นมีใครมารับเลย!! ตึ่ง~ โป๊ะ ~~
000315
2 ธ.ค. 2548 เวลา 09:00 น.
เฮีย ทำไร
000152
2 ธ.ค. 2548 เวลา 10:20 น.
คิดแบบโบก็สบายใจ สบายตัวดีนะ
ไม่ต้องวุ่น หาของขวัญวันเกิดให้เพื่อน :P ประหยัดเงินอีกต่างหาก
แต่บางที ถ้าเราจำวันเกิดของเพื่อนได้ แล้วให้ของขวัญเขาบ้าง มันก็เป็นการดี ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเรากับเขาดีขึ้น รู้สึกดีต่อกัน จริงไหม
001691
2 ธ.ค. 2548 เวลา 12:13 น.
อั๊กกก...
001087
2 ธ.ค. 2548 เวลา 12:57 น.
โหหห ทำงานหนักจริงๆค่ะ วิ่งขนาดนี้ ถ้าหากว่าเป็นอุ๊อาจจะ หอบกินก่อนรับของ
Happy Birthday ย้อนหลังนะค่ะ
001786
2 ธ.ค. 2548 เวลา 13:02 น.
ต้าจำได้แทบทุกคนที่สนิท แต่ก็ไม่ได้คิดว่ามันพิเศษหรือสำคัญอะไรมากนักถึงขนาดต้องมีงานเลี้ยงฉลองหรือมีของขวัญ แค่ให้คนหนึ่งคนรู้สึกดีที่เราจดจำบางอย่างของเค้าได้เท่านั้นแหละ มันเป็นเหมือนน้ำทิพย์ชโลมหัวใจนา...ต้าว่าอย่างนั้นอ่ะ


แล้วก็คิดว่าคนที่ได้รับคำอวยพรซึ่งอาจจะคิดว่ามันไม่ได้สำคัญมาก ลึกๆก็ดีใจน่ะแหละ จริงเป่าล่ะ?

i-tAr
2 ธ.ค. 2548 เวลา 13:47 น.
ขยันยังงี้ จ้างเลขส่วนตัวมะคะ

อิอิ
002150
2 ธ.ค. 2548 เวลา 18:16 น.
พี่ๆ แอด MSN มาหน่อยจิ ได้เป่า
001588
2 ธ.ค. 2548 เวลา 23:57 น.
we are in diaryis.com family | developed by 7republic